" നമ്മുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവരൊക്കെ പറയുന്ന ' ഒന്നു കാണണം, അല്പനേരം അടുത്തിരിക്കണം, ഇത്തിരി സംസാരിക്കണം ' എന്നൊക്കെയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങൾ കേവലം വാക്കുകളല്ല, അതിന് ഒരു ജീവന്റെ വിലയുണ്ടെന്ന് ജീവിതം കണ്ണീരോടെ, നടുക്കത്തോടെ ഓർമിപ്പിക്കാറുണ്ട് ചിലപ്പോഴൊക്കെ "
ഇത് വായിച്ച് വർഷങ്ങൾ പിന്നോട്ട് നടക്കുമ്പോൾ ഇന്നുമെന്നെ വേട്ടയാടുന്ന ഒന്നുണ്ട് ...
* * * * *
ഫോണെടുത്തയുടനെ അവൾ കരയുകയായിരുന്നു,
കാര്യമന്വേഷിച്ചപ്പോൾ എന്നോടെന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്.
ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്, തിരക്കാണ് പിന്നെ തിരികെ വിളിക്കാം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യുമ്പോളും വിളിക്കാൻ മറക്കരുതെന്നെ അവളുടെ ശബ്ദം കാതിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടിരുന്നു.
പതിവ് തിരക്കിനിടയിൽ അതൊക്കെ ഞാൻ മറന്നു,
അന്ന് തിരികെ വിളിച്ചതേയില്ല.
അവൾ ഒരുപാട് കാത്തിരുന്നിട്ടുണ്ടാകും എന്റെ വിളിക്കായി എന്നോടെന്തൊക്കെയോ പറയാനായി,
പിറ്റ്യേന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുണർത്തിയതും അവളുടെ ഫോൺ വിളിയായിരുന്നു. അപ്പോഴുമവൾ പറഞ്ഞത് എന്നോട് സംസാരിക്കണമെന്നായിരുന്നു.
ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ തിരികെ വിളിക്കാം എന്ന പതിവ് മറുപടിയിൽ കോൾ വയ്ക്കുമ്പോളും കേട്ടത് തിരികെ വിളിക്കാൻ മറക്കരുതേയെന്ന് മാത്രമായിരുന്നു .
മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം മരണത്തോട് മല്ലടിക്കുന്ന അവളുടെ അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എനിക്കെന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പായിരുന്നു.
ഒന്ന് തിരികെ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അവൾക്ക് പറയാനുള്ളത് കേട്ടിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷേ ...
അതിനിടയിലെപ്പോഴോ കണ്ടു അദൃശ്യമായി ICU വിന് ചുറ്റും പറക്കുന്ന ഈയാംപാറ്റകളെ, അതിലൊന്നിന് അനിയത്തിക്കുട്ടിയുടെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നത് പോലെ ...
കരഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥിച്ച മണിക്കൂറുകൾക്കവസാനം
"Now she is fine "
എന്ന ഡോക്ടറുടെ ശബ്ദം കാതിൽ ശ്രവിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു,
അത്രയും നേരം ICU വിന് മുന്നിൽ വട്ടമിട്ട് പറന്നിരുന്ന മരണത്തിന്റെ മുഖമുള്ള ഈയാംപാറ്റകൾ അകത്തേയ്ക്ക് കയറാതെ തിരികെപ്പോവുന്നത്...
